Пред некоја недела ми дојдоа ептен специјални гости од Скопје. Одморот веќе беше договорен на работа, а планот за активности што ќе се прават, места кои ќе се посетат и ручеци кои ќе се готват направен до најмал детаљ за секој ден. Се радував долго дека ќе дојдат. Конечно да дојдат! Комбинација од две сестри и 4 деца на возраст од 2 до 12 години. Секој со свои желби и потреби. За секој ден имав испланирано по најмалце 3 работи да се видат/ направат и добро одеше на почетокот. И sightseeing и музеи. Ми изгедаше како добро да ми иде во планирањето, ама после 5 дена почнаа децата да уживаат повеќе во тоа да си бидат заедно и да си прават работи низ дома отколку да го видат Осло. А, јас форсирав. Планот беше направен. Како да дојдат во Осло, а да не се прошетаме низ Barcode, да не ја пројдеме Операта, Munch и новата Deishmanske?! Не иде!
И одевме на се што имав испланирано, ама сите си чекаа со душа да дојдеме до дома на топло и удобно, да се пресоблечат во пижами и со саати да се кикотат во кревет и да не заспијат со саати така „легнати„. На крајот долго си мислев дали си поминаа убаво.
Најмалава женска денеска им вика на Viber „Пак да дојдете кај нас„...
Таа 2-годишна, ама знае што е љубов!
No comments:
Post a Comment