во епизодата „возење„

Со колегите од работа бевме на картинг. Со денови, да не речам недели се збореше за тој картинг. „Ќе биде интересно„ искоментирав кратко кога ме прашаа дали сум спремна. Туе кутрите се туфкаат на големо. Брзо се возело, како ли ќе било, никогаш не возеле претходно картинг, леле- леле... Кога стигнавме таму ме прашува колешката дали се плашам. „ Не.„- и одговарам. „Знам дека ќе бидам ужас, ама ќе биде интересно да се проба нешто ново„. Јас ни возачка немам, значи зад волан сум седнала само за часовие по возење што по крајниот резултат (паѓање 3 пати на полагање), се знае како ми одело возењето. Тие па сите со возачки, ама кој од кој со таков инстинкт за победување што на чело им ја пишува возбудата. 

Почнавме. Јас ужас како и однапред најавено. Тие луди! Луди скроз на скроз. Ме претркуваат, ме удираат, возат ко да и бегаат на смртта. Кога ќе приметев дека некој доаѓа си се тргав на страна за да ме прошишаат на раат. Тие 13 круга, јас кутри 9. Ама ич не му ја мислам. Баш уживање ми беше иако немав појма што правев. Иако секоја кривина морав на рикверц да ја фаќам по 2 пати, иако пречките на стазата после мене мораат да ги исправаат, иако бев убедливо последна :D Искрено и ми беше малце и жал за нив. Што од таа нескротлива потреба да победат, не упеаа ни на кратко да уживаат во моментот. За греота...