Ланската школска година го имавме тој луксуз да бидеме дома со малата женска, па можевме да ја мазиме големата женска со носење и земање од школо, па и плус да не мора да оди на целодневна. Викам луксуз, зошто вака ко ние што сме сами, секојдневието е сведено на трчање до школо/ градинка па трчање до работа. После 9саати истото во обратна насока. Ама првата школска година, као лагано ни почна. Можевме да носиме и да земаме, зошто скоро цела школска година еден од нас родителите бевме на породилно отсуство. И ја носевме и ја земавме големава, додека малата си уживаше во секојдневните вожњи во количка. Убајни!
Арно ама големава после некое време пројави желба да оди на целодневна. Сите деца оделе, па сакала и она. Јас го влечев и го одложував запишувањето на целодневна. На крајот попуштив и ја запишав два дена во неделата. Еден ден така одам да ја земам одма после часови, и едно влегување во школо го сретнувам нејзиниот прекорнички поглед проследен со жалење. Гласно протестира додека другарот до неа се спрема за ручек на целодневна. „Можеби си ти сиромашна„ -и вика. Мене шок, не сум сигурна што случнав. „Зошто така мислиш?„ - го прашувам. „Па, затоа што не оди на целодневна„ -ми објаснува 6-годишњакот. „А, тоа е нешто што е важно-дали некој е богат или сиромашен?- го допрашувам. „Не„- кратко ми одговара и си оди во училница. Мојава женска прашално ме гледа. „Што е тоа сиромашна?„- ме прашува. „Тоа е спротивното на богата. Знаеш што е да си богат?„ја прашувам јас. „Не„- одговара мојата 6-годишна женска.
*****************************************************
Кога сме во Скопје барем колку пати сме сите на купче збрани. Тогаш е најубаво. Ретко кој успева со некој да направи асален муабет, ама само што сме заедно е доволно да е убаво. А и некоја слика секогаш се шкрапнува. Не еднаш, туку многу пати. Кој замижал, кој се свртил, па некое дете вришти...секакви ситуации настануваат во една секунда кога на едно место се збрани 3 генерации од вкупно 17 луѓе. Ама на крај се успева да се улови една достојна слика која е pure happYness. Со Y happYness, kako Will Smith-овиот Тhe pursuit of happyness. Не е граматички точно, ама баш затоа е убаво...зошто е несовршено.
**** ****************************************************
Кога доаѓаат празниците е најтешко. Кој сакаш иселеник прашај, исто ќе ти каже. Тогаш воздишките се најдлабоки, ама пустите не успеваат да го намалат притисокот врз градите. Нешто стега таму меѓу ребрата и не си заминува. Па уште и сликите кога ќе почнат да се редат по Фејсбуци и на Вибери. Ич не помагаат. Од една страна убаво ќе ми дојде што ги гледам сите собрани, насмеани, со некој алкохол во рака наздравуваат. Од друга страна па тука некако тивко во куќата, иако Господ ми дал две мали женски кои знаат и те како да се бучни. Ама не е тоа-тоа. Кога нема да си отидеш кај мама и тато на ручек за празник, не е тоа-тоа. И ме фаќаат по дома како плачам, а јас не можам да објаснам зошто. За се и за ништо, така му доаѓа некако. Вие ко мене „отидените„ ќе ме разберете. На вас другите ми е тешко да ви објаснам...
*********************************************************
И прашај ме ако сакаш колку имам. Вака право да ти кажам јас не можам ни да го избројам моето богатсто. На кратко кажано, немам појма колку имам од што имам толку многу. Е, толку многу сум богата.
Мултимилијардерката,
Славица Савеска-Кењереш
No comments:
Post a Comment