во епизодата „возење„

Со колегите од работа бевме на картинг. Со денови, да не речам недели се збореше за тој картинг. „Ќе биде интересно„ искоментирав кратко кога ме прашаа дали сум спремна. Туе кутрите се туфкаат на големо. Брзо се возело, како ли ќе било, никогаш не возеле претходно картинг, леле- леле... Кога стигнавме таму ме прашува колешката дали се плашам. „ Не.„- и одговарам. „Знам дека ќе бидам ужас, ама ќе биде интересно да се проба нешто ново„. Јас ни возачка немам, значи зад волан сум седнала само за часовие по возење што по крајниот резултат (паѓање 3 пати на полагање), се знае како ми одело возењето. Тие па сите со возачки, ама кој од кој со таков инстинкт за победување што на чело им ја пишува возбудата. 

Почнавме. Јас ужас како и однапред најавено. Тие луди! Луди скроз на скроз. Ме претркуваат, ме удираат, возат ко да и бегаат на смртта. Кога ќе приметев дека некој доаѓа си се тргав на страна за да ме прошишаат на раат. Тие 13 круга, јас кутри 9. Ама ич не му ја мислам. Баш уживање ми беше иако немав појма што правев. Иако секоја кривина морав на рикверц да ја фаќам по 2 пати, иако пречките на стазата после мене мораат да ги исправаат, иако бев убедливо последна :D Искрено и ми беше малце и жал за нив. Што од таа нескротлива потреба да победат, не упеаа ни на кратко да уживаат во моментот. За греота...

во епизодата "Љубов„

Пред некоја недела ми дојдоа ептен специјални гости од Скопје. Одморот веќе беше договорен на работа, а планот за активности што ќе се прават, места кои ќе се посетат и ручеци кои ќе се готват направен до најмал детаљ за секој ден. Се радував долго дека ќе дојдат. Конечно да дојдат! Комбинација од две сестри и 4 деца на возраст од 2 до 12 години.  Секој со свои желби и потреби. За секој ден имав испланирано по најмалце 3 работи да се видат/ направат и добро одеше на почетокот. И sightseeing и музеи. Ми изгедаше како добро да ми иде во планирањето, ама после 5 дена почнаа децата да уживаат повеќе во тоа да си бидат заедно и да си прават работи низ дома отколку да го видат Осло. А, јас форсирав. Планот беше направен. Како да дојдат во Осло, а да не се прошетаме низ Barcode, да не ја пројдеме Операта, Munch и новата Deishmanske?! Не иде! 

И одевме на се што имав испланирано, ама сите си чекаа со душа да дојдеме до дома на топло и удобно, да се пресоблечат во пижами и со саати да се кикотат во кревет и да не заспијат со саати така „легнати„. На крајот долго си мислев дали си поминаа убаво. 

Најмалава женска денеска им вика на Viber „Пак да дојдете кај нас„...

 Таа 2-годишна, ама знае што е љубов!