во епизодата „Стравови при стареење„

Се приметив последниве години како си накалемувам нови стравови. Нешто за што никогаш не сум мислела и сум му се плашела, наеднаш ми е ептен кошмар. И тоа е се толку нерационално. Уствари, секако е нерационално зошто стравовите се најчесто нерационални. Кога бев млада мислам помалце се плашев. Е, на едно нешто за што се сеќавам дека се плашев беше височина. 

Бев трета година на факултет и апсолвентска екскурзија се планираше на големо. Една од станиците на рутата беше Париз и еден цел ден посветен за Disneyland. Се сеќавам дека бев многу возбудена и дека уште во автобус го правев муабетот дека ми е страв да се качам на roller coaster, ама дека ќе се охрабрам и дека мора еден да пројдам. И се сеќавам дека бев во линијата за ред и се сеќавам колку ми излетуваше срцето и колку ми се лошеше. Ама достојав во редот, се качив во количката и едно неверојатно количесто на адреналин проструи низ мене. Од тој момент па натаму се сеќавам само на солзите предизвикани од ветрот во очи кои неконтролирано се слеваа низ моето до уши насмеано лице. Неверојатно забавно и прекрасно лудо. После тој прв, чекав ред уште 3 пати, на други roller coaster-и. Прекраснотии! А, да не пробав, немаше никогаш да знам колку е само забавно.

И мојава најмила знае да се испаничи. Еднаш ми се јавува на телефон целата уплакана и ми кажува дека не може да стигне во школо, зошто улицата е блокирана од камион кој работи на патот. Џабе јас и зборувам смирено и ѝ објаснувам дека единствено што треба да направи е да му дозволи на возачот да ја види за да се трне од патот и таа да помине. Исто вака и во животот. Ќе ти излезе ситуација која скроз ќе те исплаши и замрзне во моментот. Тогаш мозокот не работи, само стравот владее. После неколку минути убедување, го прекинуваме разговорот. И ѕвонам пак. Ја познавам по гласот дека поминала. Требаше долго убедување да ми каже што се случило. Поминала од страна. Не е дека машината го блокирала цел пат. Поминала лесно, ама кој да види решение кога стравот владее?!

А, вчера ми беше роденден. Понеделникот вечерта планирав да одам да истрчам па да си читам книга. Не знам што се деси со планот, ама јас завршив со гледање глупости на телефон и гледајќи сум заспала. Се будам во 00.30. Веќе беше 23.04 и ми беше роденден. Го погленувам телефонот и не гледам ниту една порака за роденденот. Ок, спијат луѓето, си мислам и си легнувам во спална. Утрото ме будат со бакнежи, песна и подарок во кревет. Љубовчиња! Почнувам да се спремам полека за работа. 7ч и пак ниту една порака. Отварам на Вибер- мајка ми не е активна од претходниот ден предпладнето. Сестрите од претходниот ден попладнето. Ок, ајде не паничи, си викам, го оставам телефонот и одам да се доспремам. 8ч и уште никој не пишал. Паниката доаѓа во нов бран. Нешто се десило!!! Пак успевам да се совладам себеси и го оставам телефонот во џеб. 8.07ч веќе со значително покачено срцебиење и ѕвонам на средната сестра. Таа не крева од прва, а од втора ми спушта. Ладна пот ми го облева целото тело. Гледам дека ми пишува нешто. Ќе ми ѕвонела. Прво ми олеснува на душата, а после ми доаѓа нов ладно топол бран низ телото. Што ако има нешто што не сака да ми го каже?!

Еее....вака е стареењето. Се само нови стресови и стравови. Што реални, што нереални, ама и двата вида подеднакво тешки за соочување. А, ако ме прашаш кој е првиот знак за вистинско стареење, ќе ти кажам една едноставна дефиниција. Тоа е кога ќе почнеш да се плашиш од работи кои не ти биле никогаш страшни и кога ќе почнеш да уживаш во саатите поминати правејќи го тоа што од секогаш си го сметала за waste of time и за the most boring thing to do. Мислам, дека кога ќе почнеш да се плашиш од глупости и да уживаш да правиш работи што ти биле бесмислено глупави, тогаш готово е, пиши се во старите. Јас го имав тоа откритие летоска, дур бев една недела сама во Осло која ја поминав во чистење. 

Сама дома, а мене единствено што ме интересираше е да се приберам дома од работа за да си исчистам. Во таа една недела пресметав дека искористив 30 саати за чистење по дома. 8 f*****g саати само кујната ја чистев. Лудило! Исто и си ги испеглав сите летни фустани и фино си ги закачив на закачалка и ги обесив во шкаф. Се до тој момент бев cool тетката која не пегла никогаш маици. Мислам, кој знае дали тие мислат дека сум cool, ама јас мислам дека они мислат дека сум cool. Леле па ова ич cool не звучи. Ваљда нема да прочитаат. Ако прочитаат, тогаш па сигурно веќе нема да сум cool. Нејсе..муабетот ми беше дека уште летоска, сфатив дека влегувам полека но сигурно во старите.  

А, на 23.04 се слушнав со многу луѓе од Скопје и добив убави пораки со честитки за роденденот и на македонски и на норвешки, на англиски и на српски. Добив пораки и од луѓе кои сум заборавила дека постојат, а и од луѓе со кои никогаш не сум ни била во некоја посебна комуникација, ама кои ги имам на фб. На сите фала им! Нека се враќаат убавини! 

На работа ме пречекаа со едноставни „Среќен роденден„ усни честитки. Такви се норвежаните. Нема некоја фама и помпа. Едноставно е со нив. Ме распрашаа дали ме разбудиле со доручек во кревет. Таков е норвешкиот начин на почнување на денот за славеник. Им објаснувам дека јас го сакам мојот роден ден, ама дека баш оваа година не очекувам ништо посебно да добијам. И онака сѐ имам!

во епизодата "Барање работа"

Во последниве две недели се фрлив озбилно во барање нова работа. Под озбилно, мислам секој ден да ѕирнам што огласи има, да аплицирам на едно, некогаш на две места и да свртам некој број да се рапрашам за процесот. Може беше и редно време, зошто на сегашнава работа сум до крајот на месецов, што е на „пу“ време уствари. :D Од врачувањето на отказот до сега поминаа 3 месеци, а мене уште како вчера ми се чини. Не зажалив, иако од оваа дистанца мислам дека можев попаметно да го изиграм сето ова. Ама не, не жалам. 

Барање работа е посебен процес. Со оглед на тоа што на сегашнава работа сум скоро 6години, сум подзаборавила по малку како изгледа. Викаат дека барањето работа е 100% работа. Мене, па некако интересно ми е ама, гледам дека од последниот пат до сега многу нови критериуми сум си направила. Многу ми е важна локацијата на канцеларијата, работното време, дали има можност да се работи од дома.. сето ова како плус на најважните критериуми- работни обврски и можноста за напредување. 

Баш возбудливо сето тоа со интервјуата, право да ти кажам. А, јас имам чувство дека никогаш не сум имала проблем да зборувам. Ме фаќа некоја возбудлива паника, ама кога ќе почнам да зборувам, не можам да се сопрам. Е, така на интервју сум се фатила себеси дека на второто прашање сум одговарала 10минути во кои сум им го раскажала целиот мој живот од средно, преку факултет, телевизија во Скопје, до доаѓањето во Осло и сите работни места и позиции тука. Кој знае што е полошо- да одговараш кратко,па да не можат да те разберат што сакаш да кажеш, или да одвораваш на долго, па да не можат да те сопрат во зборењето. Златна е средината, ама ретко кој може да ја најде. 

А, на последното интервју ме распрашаа за факултетски денови. Оооо..кој памти што било пред еден живот??? Мислам, памтам јас, ама не памтам предавања, учења и испити. Ги памтам само киснењата во бифе на Економски од 8 до 14ч. Уште не ми е јасно зошто ко будали се будевме рано и се нацртувавме на факултет во 8ч сабајле, кога скоро на никое предавање не одевме?! Ај да е еден будала да разберам, ова ние бевме цела дружина ненормални. 

А дружбата беше баш убава. Муабетење до бескрај. Не знам ни што толку сме имале да зборуваме секој божји ден, па никако да не ни се здосади?? Е, за тој факултет кога ме прашаа на интервју, прашањето беше до толку проѕирно што само наведуваше што сакаат да чујат. Дали сум била посветена на факултетот и на учењето? Е, види вака да ти кажам.. и почнувам да и кажувам за дружбите. Who answers like this?- си се прашувам сама себеси ама во себе додека и го давам одговорот што не сака да го чуе. Ама, ќе се лажеме ли, вака на стари години?? Мене, никаков друг одговор не ми паѓа на памет да изустам. А кога ќе ми речат „ Да ти кажам искрено..„ Чекај малку. Па, до сега не ми кажуваше искрено и ете сега наеднаш ти текна да почнеш искрено да кажеш? До скоро мислев дека лажењето е детска болест, која се „прележува„. Е, на интервјуто за кое ви кажувам ништо повеќе ниту помалку од вистината не излезе од мојата уста. Може си се закопав сама, ама ако да, ако е. Не жалам за вистината.

А вистината е дека од целата банда за дружење во бифе само јас ги положив сите испити од прва година, па друштвото мене ми се расипа. Од втора година бев во друг филм, со помали друштвенца, а веќе и бев во „врска„ па дружбите беа најчесто за двајца. <3

во епизодата "Работа"

Од кога знам за себе, сакам да работам. Секогаш ми било толку многу возбудливо да се биде на работа. Можеби, уствари секое дете сака да работи, се додека не сфати како изгледа да се биде од 8 до 16 секој ден на таа "работа". Како мала се случуваше да отидам со мајка ми на работа и таму да ми дадат да работам. Ама стварно јас работев. Удирав печати на чекови кои веќе беа обработени. Кој знае дали вистински чекови добивав, ама јас бев многу посветена и серозно си ја сфаќав работата. Кога подпораснав и кога и легално можев да работам и да бивам плаќана за тоа ги замарав моите да ми дозволат да работам. Не ми дозволуваа. "Ќе работиш цел живот. Сега школото ти е најважно". Сепак им се исценкав на еден период да работам во телевизија. Ја обожавав работата во телевизија. Прво искуство во 3та година средно. Водев квиз и некогаш помагав во утринската програма. Па за беља се затвори телевизијата. Кога почнав на факутет истата реченица, со мала модификација "Сега факулетот е најважен", ама сепак и тогаш се исценкав да работам во една продукција која имаше две утрински програми. Работев во позадина- спремање прашања, наоѓање материјали, организација на гости. Се волонтерски, никогаш не ме платија за ништо, ама не ми сметаше тоа. Ми беше уживање, а за уживање се плаќа, не се бива плаќан. 

После факултет пак патот ме однесе до телевизијата. Мала беше и локална, ама јас работев со голем ентузијазам. Се дур не дојдов во Норвешка, бев во телевизија. 4 година средно економско и bachelor на економски, а сепак еден ден работен стаж како економист не бидна. Кога ја земав првата плата си помислив „ Не ми се верува дека ме плаќаат да го правам ова„. Ми беше уживање. Два пати во неделата утринска програма, секојдневно снимање на прилози за вести, емисија за коктели, водител на државно првенство за бармени и дел од водители на директен пренос за обид на рушење Гинисов рекорд. Многу спомени од сите овие дешавки. 

После некое време почнав да се фрустрирам што идеите не ми беа прифатени, што беше темпото споро и што се стана рутина. Ама не барав ново. Очигледно не ни бев некој капацитет и талент па да ме повлечат во поголема телевизија. :D Не знам...ама на сред сето ова се исселив од Македонија. После 3 и кусур години во телевизија, се спакував во една кутија и тргнав во правец на непознатото. Знаев дека ќе ми фали телевизијата. Долго време од Норвешка секој ден ми почнуваше со исчитување на сите вести на нет. Пуста професионална деформација. 

Инаку во првата година во Осло успеав да работам во една студентска online телевизија. Кога ја добив повторно камерата пред лице беше неописливо чувство на „Love, love, love" :) После станав престара за да бидам во студентска телевизија...ех живот, помлади не стануваме.. Од тогаш па до денеска, биднаа само уште неколку дадени видео интевјуа, неколку напишани и објавени текстови во норвешки весници и неколку објавени во македонски весници. Ми недостига да пишувам и да бидам дел од тој свет, па еве вака преку блог ги ја гаснам сопствената жед за пишување.

Klassekampen: Helt ok å være norsk-ish

Vårt land- Verdidebatt

А, сега дур бевме на одмор, ми се јави една другарка, инаку бивша колешка од телевизија да ме праша дали имам време да и одговорам на неколку прашања на Viber. Во фаза на правење прилог за иселување па и одговара да има изјава и од една, ваква ко мене „отидена„. „Нема гајле„ и викам и пеперутки одма ми заигруваат во стомак. Таква е магијата на камерата, па дури и кога се снима преку Viber. :D 

******************************* 

И еве ме сега на некоја недела од уште едно пакување на кутија и првец кон непознатото. Минатиот пат во Скопје немав баш што да изгубам. Млада и надежна и без обврски. Сега малку поинаку стојат работите. Нит сум млада, а следствено на тоа не сум ни надежна, а имам и те кaко обврски и те какви трошоци. Ама благодарна сум што сум тука и што можам да си го дозволам луксузот да дадам отказ од работата која веќе не ме исполнува, а при тоа да немам никаков план што после. Кој знае каде ќе завршам. Ниту знам за што ме бива, ниту знам што сакам. Утвари знам што сакам, ама... 

*******************************

Со големата женска фатени за рака одиме да ја земеме малата женска од градинка. Патот ем тесен ем лизгав. „Пушти ми ја раката, ако паднам јас, ќе паднеш и ти„ и викам. „ Не, туку обратно„- ми возвраќа таа. „Ако ти паѓаш, јас ќе те задржам„. Колку многу мудри размислувања излегуваат од таа мала глава. Благослов е и среќа што имам кој да ме фати, ако почнам да паѓам.