во епизодата „Сама со себе„

На мои 38години за прв пат седнав сама на кафе. Беше тоа зимоска во Валенсија. Децата легнаа, таткото остана дома да ги чува, а јас си ја земав ташната и отидов во шетња. Едно мало локално слаткарниче ми правеше многу мерак на секое поминување, ама никако да седнеме да доручкуваме таму. Таму ќе одам, си реков. И отидов, нарачав кафе (зошто тоа пијат возрасни луѓе). Морав да чекам да го домијат кафематот.  Дури од после ми текна дека е ноќе и дека ќе одговараше подобро да порачам некоја алкохолна пијачка, отколку кафе. И тие во слаткарницата сигурно не рачунале дека некој у 21ч кафе ќе им порача. Ама, тоа ти е, почетничка грешка. Па им се испоистури дур го правеа, абе цел sett up наопачки излезе. Нејсе.. Го земав кафето и си седнав сама на масата до прозор. Убаво ми беше и ко за прв пат не беше ништо почудно од што мислев дека ќе биде. 

*******************

Сите ние имаме едно нешто од што не можеме да побегнеме. Од самите нас! Па кога мораме секогаш да сме заедно е важно да ни е убаво заедно. Летоска на неколку пати си го дозволив тој луксуз да одам сама до центар. Некогаш само на шетање, некогаш на читање книга во природа, а некогаш без некој посебен план. Одев кај што нозете ме носеа. 

Имаше некоја посебна магија бесцелната прошетка низ градот сама со себе. Некако е мирно, иако мислите знаат и те како да се гласни и да се караат една со друга. Плус на секој втор чекор чекам од некоја страна да слушнам „Мамо, мамо, мамо„. Што ти е навика. :D  

*******************

Имам неколку македонски групи и пеачи кои ги слушам баш на гласно па дури и кога сум на слушалки. Сите нив редовно ги проверувам за свирки пред да одам за Скопје. Ги манијачам да не речам, зошто инфо не се наоѓа секогаш на нет, па им пишувам пораки на messinger. :D И никад, ама никад не се погаѓаше да ги стрефам во Скопје. Ама летово стрефиф една група која прави музика баш за уживање, а славеа 30години постење и свирката беше закажана на отворено во прекрасна топла летна вечер дур јас бев во Скопје. Им спомнав на неколку луѓе дали сакаат да дојдат и на крај се погодивме да одиме заедно со бивша колешка (од моите новинарски денови во Скопје), а сеуште другарка. Ама и да не најдев друштво ќе одев. Тоа беше јасно! Зошто толку долго ги чекав да ги слушам во живо што немаше да ја пропуштам приликата за ништо на светот. 

А, влеговме во ложата кај одбраните, преку новинарски врски. Не послужија дури и со гратис пијачка, па за пола саат подоцна дојдоа да понудат уште пиење. Мене не ми требаше апсолутно ништо. Ни пијачка ни јадачка.  Озбилно така се чувствував. Толку ми беше убаво! Другарката за кратко мораше да оди, а јас останав сама во ложата, со допиената пијачка на конопојот и никој одолу мене. И играв и пеев. И се смеев. И снимав и сликав и уживав. Кој знае како им изгледав на тие околу мене, кои беа собрани со големи друштва. Особено, таква занесена во музиката и сама. Ама ич не ми беше гајле, ама ич. Го имав the time of my life.

А, сите тие песни си ги пеам и дур си ги слушам на full volume на слушалки. Си тропам со рацете во тактот на музиката, цупкам со нозе и ја вртам главата горе/доле. Тука ми е лесно, зошто реееетко некој да слушнам по улици да зборува некој балкански јазик. Така не ми е нешто посебно страшно зошто ретко кој би се погодило да ме разбере кога ќе се распеам „..Нема да има свои спомени за птици да го какаат..„ :D

*****************

А пред некоја недела уз една посета на музеј откривме дека имаат silent disco на вториот кат. Коментираме гласно дека тоа мора да го пробаме зошто никогаш не сме го искусиле. И отидовме и добивме слушалки и кратки инструкции како се користат. И ги пуштивме ние двете на најгласно и почнавме да играме. И додека играв така на музиката, сфатив дека јас си имам silent disco секој божји ден на пат кон работа и назад кон дома. Ама никогаш порано не сум го сфатила тоа. :D 

Кој не игра нека стане!

Кој не игра нека стане!

Кој не игра нека стане и нека си оди! 

во епизодата „Нова работа„

01.05.24

Прв ден како полувработена. 100% работното место од 8 до 16ч веќе го нема. Ми остана само дополнителната работа која ќе ми биде единствена додека не најдам некоја друга од 100%. Знам, тешка е математикава и не се објаснува баш лесно, ама ете , таква е. Во последните 6г бев навикната да работам освен вообичаените 8-16ч и уште дополнителни 15 до 30 саати во месецот. Фино ми е секогаш да има варијација на работните обврски. Така е најинтересно. Е, ама сега варијацијата од работни обврски ми остана како единствена работна обврска. Ако, и тоа е фино, конечно ќе имам време и енергија за се што ми беше ниско на листата на приоритети да го завршам. Win-win и за мене и за шефот. Денот го завршувам со чаша Baileys  и нова книга. Удри бригу на весеље.

31.07.24

Од мај па се до денеска сум работела цели 150 саати. OMG!!! Ама ич од ич не ми изгледа како да бев на одмор, иако работев баш редуцирано. Се водев на одмор само 2 недели во Мк, ама тие никогаш, ама нииииикогаш, не се одмор. Доказ за тоа е што кога се вратив во Осло цела недела вечерите спиев по 12 саати. 

Него друг ми беше муабетот. Денеска е последен ден како неполно вработена. Утре е прв ден на новата работа. Вечерва пред големиот почеток сум малку збунета, малку возбудена. Го испеглав фустанот, се излакирав и извадив ташна и накит. Со сестра ми го поминав вообичаениот Viber- муабет. „Кај ќе одиш со шарените нокти?„ -ми вика. Погледнувам во ноктите налакирани со 5 различни бои, се смеам зелено и прашално и коментирам „ Прекрасни ми се„  :D  Договорот електронски ми го пратија. Го потпишав и го вратив електронски денот кога ми почна одморот во Скопје.  Се е спремно!

01.08.24

Денот Д. Никогаш не сум сакала промени. А, еве ме сепак на ново работно место. Се ми е чудно. Се спремам да одам, не знам каде. Во торба спакував неколку ситници за таму, меѓу кој и тетратка, бокмаркер и 4 маркери во различни бои. Секогаш сум учела подобро кога ќе го запишам. Ептен ретро стил, right?! :D

Од дома ме испраќаат како што мајка ми и татко ми ме испраќаа на полагање, со фрлање чаша вода на патот кој веќе го изминав во двор. Да оди со лесно, нели, ко водата што тече. Хихи.. Јас не се вртам, зошто нема веќе гледање назад. Само напред ќе се оди. 

Патот до работа е скроз неразгазен. Само три пати сум го поминала до сега, за еден состанок и две интервјуа. Вратата во канцеларија е со сензор. Автоматски се отвара кога и се доближувам. Добро е, си викам во себе. Добредојдена сум.

19.09.24

Еден и пол месец се навршија на новото работно место. Нова работа, а сепак по малку блиска, зошто фирмата во која работам беше најголемиот клиент на претходната фирма во која работев. Ме прифатија баш фино. Често некој од колегите ќе дојде да ме праша како се снаоѓам, дали нешто ми треба, дали ми е убаво на работа. Да, такво прашање се поставува тука. Многу е нормално да се праша дали ти е убаво на работа. :D А, мене ми е убаво. Некогаш немам појма што правам, а некогаш имам. Ама убаво ми е. Тука ќе има многу да се учи, а има и големи шанси за напредок. Баш тоа и што барав од работа. Ова си го повторувам во себе, во моментите кога сум скроз фрустрирана затоа што нештото што сум мислела дека сум го сфатила било погрешно. Ама само почеток е ова де, а почетокот е секогаш конфузен...ама и интересен! 

во епизодата „Многу мисли во една глава„

Викендов се изанаслушав плачење. До душа тоа во последниве 3години веќе ми е секојдневие, ама некогаш е поекстремно од други денови. Е, викендов беше баш интензивен. Освен кога имавме гости де. Тогаш нема плачење, чисто за луѓето да мислат дека преувеличуваш кога викаш дека детето ти плаче со 1 минута пауза меѓу плачењата. Малата без причини, мислам со нејзини причини, се подудрила, не може да ја намести слагалицата, сака да гледа цртани, некој ја погледнал погрешно... Се „валидни„ причини за вриштење на цел глас.

Има периоди кога ми се смачува од зборување едно па исто. Го знаете оној гиф со човек како стои пред ѕид со објаснување „Слика од мене како им зборувам на децата„. Е, баш така. Збори си ти ако немаш друга работа. Да влезе од едно уво, а од друго да излезе сум во ќар. Ова ти си збориш, а тие не те ни перцепираат дека зборуваш. На најмалата и се свртувам и  викам „ Зошто не ме слушаш?„ , а таа ме погледнува со тие детски очиња од кои искри искреност и ми одговара едноставно „Тешко ми е„. Oh...I feel you child. I really do!!! И си се гушкаме и смееме како ништо да не било. Ме купуваат со поглед и ме топат со пола збор.

А, таа кога ќе застане, доаѓа другата со други причини. Овие малце полесно да ги разбереш и категоризираш како причина за плачење. Учителка што ќе си оди или генерација што од есен преоѓа во друго школо. Мајкини плачки.. 

***************

„Мамо, едно девојче во школо ми рече дека тие што имаат кафеави очи, не се добри луѓе. Стварно е така? „ И ме погледнува така прашално со најубавите кафеави очи во светот. Обично успевам да бидам приземна во реакцијата и да ја прашам прво таа што мисли, пред да кажам што јас мислам. Овој пат, ме фати на препад и моето размислување беше преточено во зборови кои излетаа низ мојата уста пред да сфатам што се случува. „Бојата на очите, косата или кожата не е никако поврзана со тоа дали е некој добар или не„ како од пушка. „Што ти мислиш?„ - ја прашувам. „Мислам дека не е така„, ми одговара кратко и целата во мисли заминува во соба. 

Тешки ми се овие нејзини мисли и муабети. Може најтешко од се ми е да разберам колку е чувствителна и како се доведува до ситуација некој такви работи да и зборува. А, децата се неверојатно сурови. Не му ја мислат нешто премногу. И, не, не мислам дека закачкањето и по ново „булинг-от„ е настанат во ново време. Секогаш го имало. Секогаш имало барем еден во друштво што е мета на исмевање и зафркавање. Јас никогаш не сум била таа. Веројатно сум била на другата страна. Ако не си зафркаван, тогаш ти некого зафркаваш. Нема средина. 

И ја учам дека мора да стои на своето, дека треба да каже глесно што мисли, дека треба да се брани себеси и да не дозволува другите да и кажуваат каква е таа... Ама не функционира. Мека душа... Јас на еден од одделение во основно му удрив шамар зошто ме нарече „Цаци„. „ За тебе сум Славица„ му реков додека тој вџашено ме гледање во очи држејќи се за лице. Уште ми е криво за тоа. Се сеќавам дека и тогаш ми беше криво, ама беше веќе направено и немаше враќање. Плус па тоа и симпатија ми беше.. Мали се шансите, мојава голема на некој вака да му направи. Не е таа дивјак ко мајка и...нежна душа е тоа.

**************

На Viber сум секојдневно со некој од моите во Скопје. Ми се жалат последниве недели дека било 
(ова е нивен зборов) ПЕКОЛ. И продолжуваат да објаснуваат и да ја доловуваат состојбата додека им се збрчкува челото од самата помисла на времето надвор, на жешкото, на воздухот влажен, на потење  и непријатност. Ги гледам така на косо и не знам со кои други зборoви да им кажам дека „НЕ ВЕ ЖАЛАМ БЕ ЛУЃЕ„. Дојди тука на 3 недели по ред дожд искомбиниран со 10 степени утринска температура и изладете се за сите пари. Болест било топлото во Скопје. А, ова нашево здравје е сто посто. Абе сите сме испоразболени ко есен да е, а не средина на јуни.

Сестра ми ми праќа вчера прогноза за следниов период. 39 степени од четврток, стои во насловот. Гледам и блажена насмевка ми заигрува на лице. Наскоро се фаќа авионот, па и овие мои напатени коски ќе се стоплат. Ако додатно и салото се стопи, ќе биде ептен win-win.

во епизодата „Промени“

Трет ден откако се збогував со нешто што ми беше секојдневие последниве 6 години. Се уште ми е малку чудно дека дадов отказ и дека со секој поминат момент се оддалечувам од се она што до пред 3 дена ми беше нераскинлив дел од денот. Ама неверојатна е способноста за прилагодување што ја имаме. Дури и оние како мене што им е удобно во познатото и не се некои посебни фанови на промените, ќе се прилагодат полесно од што мислат. Имав една професорка во средно што викаше „Само промените се постојани„. Скроз на скроз е така.

А, во таа фирма доживеав многу убави моменти на заедништво и дружење, на учење и напредување, на добивање одговорности и одговарање за истите. Од сегашна перспектива би направила некои работи различно, ама сепак не се каам за ништо што сум рекла или направила. За тоа што се каам се работи што не сум ги направила. Ама лесно е да си паметен откако ќе поминат работите. 

Последните недели бев посветена на апдејтирање на пишаните протоколи, средување документи и архивирање, ама им помагав и на колегите кога ќе требаше. „Аууу...што ќе беше брзина„ , ми коментира колегата откако после неколку саати работа, му кажувам до каде сум и што треба он да превземе да работи. Е, така е тоа кога во истиот програм работиш 6години. Норвежаните викаат нешто, што во буквален превод на македонски е „Се наоѓа во прстите„ , а што во суштина значи дека го работиш по автоматизам и без некој посебен напор и размислување. Епа и тоа таквото секојдневие заврши. Што ќе биде после само Господ знае. 

На крајот ме испочитуваа со проштална вечера, торти на последниот работен ден, прекрасен подарок од мојот мал тим и поприлично гушкања. Посебно ми го наполнија срцето сите мејлови со убави зборови од клиенти на фирмата со кои бев во тесна комуникација. Од сето време таму едниственото што сум сигурна дека ќе ми фали е работата и соработката со мојот мал тим. Ама, баш на тој последен работен ден се почувствував дека беше правилно што баш тој ден си одам. Беше дојдено време за промена. Се заситив од механизам без користење на мозок. Можноста за надградување оди обратно пропорционално со комоцијата што се стекнува со изминатиот стаж. 

А, јас сакам да учам и да напредувам. Затоа избрав да ја заменам предвидливоста на денот и комоцијата со неизвесност и борба. Ама не се секирам нешто посебно. Оставив и пред 11 и кусур години иста таква комоција каде се ми одеше без некое посебно напрегање и по автоматизам. Тогаш се собрав во една хартиена кутија и тргнав кон непознатото. И ете арно излезе. Сега се собрав во две платнени кеси. I'll be just fine!

во епизодата „Стравови при стареење„

Се приметив последниве години како си накалемувам нови стравови. Нешто за што никогаш не сум мислела и сум му се плашела, наеднаш ми е ептен кошмар. И тоа е се толку нерационално. Уствари, секако е нерационално зошто стравовите се најчесто нерационални. Кога бев млада мислам помалце се плашев. Е, на едно нешто за што се сеќавам дека се плашев беше височина. 

Бев трета година на факултет и апсолвентска екскурзија се планираше на големо. Една од станиците на рутата беше Париз и еден цел ден посветен за Disneyland. Се сеќавам дека бев многу возбудена и дека уште во автобус го правев муабетот дека ми е страв да се качам на roller coaster, ама дека ќе се охрабрам и дека мора еден да пројдам. И се сеќавам дека бев во линијата за ред и се сеќавам колку ми излетуваше срцето и колку ми се лошеше. Ама достојав во редот, се качив во количката и едно неверојатно количесто на адреналин проструи низ мене. Од тој момент па натаму се сеќавам само на солзите предизвикани од ветрот во очи кои неконтролирано се слеваа низ моето до уши насмеано лице. Неверојатно забавно и прекрасно лудо. После тој прв, чекав ред уште 3 пати, на други roller coaster-и. Прекраснотии! А, да не пробав, немаше никогаш да знам колку е само забавно.

И мојава најмила знае да се испаничи. Еднаш ми се јавува на телефон целата уплакана и ми кажува дека не може да стигне во школо, зошто улицата е блокирана од камион кој работи на патот. Џабе јас и зборувам смирено и ѝ објаснувам дека единствено што треба да направи е да му дозволи на возачот да ја види за да се трне од патот и таа да помине. Исто вака и во животот. Ќе ти излезе ситуација која скроз ќе те исплаши и замрзне во моментот. Тогаш мозокот не работи, само стравот владее. После неколку минути убедување, го прекинуваме разговорот. И ѕвонам пак. Ја познавам по гласот дека поминала. Требаше долго убедување да ми каже што се случило. Поминала од страна. Не е дека машината го блокирала цел пат. Поминала лесно, ама кој да види решение кога стравот владее?!

А, вчера ми беше роденден. Понеделникот вечерта планирав да одам да истрчам па да си читам книга. Не знам што се деси со планот, ама јас завршив со гледање глупости на телефон и гледајќи сум заспала. Се будам во 00.30. Веќе беше 23.04 и ми беше роденден. Го погленувам телефонот и не гледам ниту една порака за роденденот. Ок, спијат луѓето, си мислам и си легнувам во спална. Утрото ме будат со бакнежи, песна и подарок во кревет. Љубовчиња! Почнувам да се спремам полека за работа. 7ч и пак ниту една порака. Отварам на Вибер- мајка ми не е активна од претходниот ден предпладнето. Сестрите од претходниот ден попладнето. Ок, ајде не паничи, си викам, го оставам телефонот и одам да се доспремам. 8ч и уште никој не пишал. Паниката доаѓа во нов бран. Нешто се десило!!! Пак успевам да се совладам себеси и го оставам телефонот во џеб. 8.07ч веќе со значително покачено срцебиење и ѕвонам на средната сестра. Таа не крева од прва, а од втора ми спушта. Ладна пот ми го облева целото тело. Гледам дека ми пишува нешто. Ќе ми ѕвонела. Прво ми олеснува на душата, а после ми доаѓа нов ладно топол бран низ телото. Што ако има нешто што не сака да ми го каже?!

Еее....вака е стареењето. Се само нови стресови и стравови. Што реални, што нереални, ама и двата вида подеднакво тешки за соочување. А, ако ме прашаш кој е првиот знак за вистинско стареење, ќе ти кажам една едноставна дефиниција. Тоа е кога ќе почнеш да се плашиш од работи кои не ти биле никогаш страшни и кога ќе почнеш да уживаш во саатите поминати правејќи го тоа што од секогаш си го сметала за waste of time и за the most boring thing to do. Мислам, дека кога ќе почнеш да се плашиш од глупости и да уживаш да правиш работи што ти биле бесмислено глупави, тогаш готово е, пиши се во старите. Јас го имав тоа откритие летоска, дур бев една недела сама во Осло која ја поминав во чистење. 

Сама дома, а мене единствено што ме интересираше е да се приберам дома од работа за да си исчистам. Во таа една недела пресметав дека искористив 30 саати за чистење по дома. 8 f*****g саати само кујната ја чистев. Лудило! Исто и си ги испеглав сите летни фустани и фино си ги закачив на закачалка и ги обесив во шкаф. Се до тој момент бев cool тетката која не пегла никогаш маици. Мислам, кој знае дали тие мислат дека сум cool, ама јас мислам дека они мислат дека сум cool. Леле па ова ич cool не звучи. Ваљда нема да прочитаат. Ако прочитаат, тогаш па сигурно веќе нема да сум cool. Нејсе..муабетот ми беше дека уште летоска, сфатив дека влегувам полека но сигурно во старите.  

А, на 23.04 се слушнав со многу луѓе од Скопје и добив убави пораки со честитки за роденденот и на македонски и на норвешки, на англиски и на српски. Добив пораки и од луѓе кои сум заборавила дека постојат, а и од луѓе со кои никогаш не сум ни била во некоја посебна комуникација, ама кои ги имам на фб. На сите фала им! Нека се враќаат убавини! 

На работа ме пречекаа со едноставни „Среќен роденден„ усни честитки. Такви се норвежаните. Нема некоја фама и помпа. Едноставно е со нив. Ме распрашаа дали ме разбудиле со доручек во кревет. Таков е норвешкиот начин на почнување на денот за славеник. Им објаснувам дека јас го сакам мојот роден ден, ама дека баш оваа година не очекувам ништо посебно да добијам. И онака сѐ имам!

во епизодата "Барање работа"

Во последниве две недели се фрлив озбилно во барање нова работа. Под озбилно, мислам секој ден да ѕирнам што огласи има, да аплицирам на едно, некогаш на две места и да свртам некој број да се рапрашам за процесот. Може беше и редно време, зошто на сегашнава работа сум до крајот на месецов, што е на „пу“ време уствари. :D Од врачувањето на отказот до сега поминаа 3 месеци, а мене уште како вчера ми се чини. Не зажалив, иако од оваа дистанца мислам дека можев попаметно да го изиграм сето ова. Ама не, не жалам. 

Барање работа е посебен процес. Со оглед на тоа што на сегашнава работа сум скоро 6години, сум подзаборавила по малку како изгледа. Викаат дека барањето работа е 100% работа. Мене, па некако интересно ми е ама, гледам дека од последниот пат до сега многу нови критериуми сум си направила. Многу ми е важна локацијата на канцеларијата, работното време, дали има можност да се работи од дома.. сето ова како плус на најважните критериуми- работни обврски и можноста за напредување. 

Баш возбудливо сето тоа со интервјуата, право да ти кажам. А, јас имам чувство дека никогаш не сум имала проблем да зборувам. Ме фаќа некоја возбудлива паника, ама кога ќе почнам да зборувам, не можам да се сопрам. Е, така на интервју сум се фатила себеси дека на второто прашање сум одговарала 10минути во кои сум им го раскажала целиот мој живот од средно, преку факултет, телевизија во Скопје, до доаѓањето во Осло и сите работни места и позиции тука. Кој знае што е полошо- да одговараш кратко,па да не можат да те разберат што сакаш да кажеш, или да одвораваш на долго, па да не можат да те сопрат во зборењето. Златна е средината, ама ретко кој може да ја најде. 

А, на последното интервју ме распрашаа за факултетски денови. Оооо..кој памти што било пред еден живот??? Мислам, памтам јас, ама не памтам предавања, учења и испити. Ги памтам само киснењата во бифе на Економски од 8 до 14ч. Уште не ми е јасно зошто ко будали се будевме рано и се нацртувавме на факултет во 8ч сабајле, кога скоро на никое предавање не одевме?! Ај да е еден будала да разберам, ова ние бевме цела дружина ненормални. 

А дружбата беше баш убава. Муабетење до бескрај. Не знам ни што толку сме имале да зборуваме секој божји ден, па никако да не ни се здосади?? Е, за тој факултет кога ме прашаа на интервју, прашањето беше до толку проѕирно што само наведуваше што сакаат да чујат. Дали сум била посветена на факултетот и на учењето? Е, види вака да ти кажам.. и почнувам да и кажувам за дружбите. Who answers like this?- си се прашувам сама себеси ама во себе додека и го давам одговорот што не сака да го чуе. Ама, ќе се лажеме ли, вака на стари години?? Мене, никаков друг одговор не ми паѓа на памет да изустам. А кога ќе ми речат „ Да ти кажам искрено..„ Чекај малку. Па, до сега не ми кажуваше искрено и ете сега наеднаш ти текна да почнеш искрено да кажеш? До скоро мислев дека лажењето е детска болест, која се „прележува„. Е, на интервјуто за кое ви кажувам ништо повеќе ниту помалку од вистината не излезе од мојата уста. Може си се закопав сама, ама ако да, ако е. Не жалам за вистината.

А вистината е дека од целата банда за дружење во бифе само јас ги положив сите испити од прва година, па друштвото мене ми се расипа. Од втора година бев во друг филм, со помали друштвенца, а веќе и бев во „врска„ па дружбите беа најчесто за двајца. <3

во епизодата "Работа"

Од кога знам за себе, сакам да работам. Секогаш ми било толку многу возбудливо да се биде на работа. Можеби, уствари секое дете сака да работи, се додека не сфати како изгледа да се биде од 8 до 16 секој ден на таа "работа". Како мала се случуваше да отидам со мајка ми на работа и таму да ми дадат да работам. Ама стварно јас работев. Удирав печати на чекови кои веќе беа обработени. Кој знае дали вистински чекови добивав, ама јас бев многу посветена и серозно си ја сфаќав работата. Кога подпораснав и кога и легално можев да работам и да бивам плаќана за тоа ги замарав моите да ми дозволат да работам. Не ми дозволуваа. "Ќе работиш цел живот. Сега школото ти е најважно". Сепак им се исценкав на еден период да работам во телевизија. Ја обожавав работата во телевизија. Прво искуство во 3та година средно. Водев квиз и некогаш помагав во утринската програма. Па за беља се затвори телевизијата. Кога почнав на факутет истата реченица, со мала модификација "Сега факулетот е најважен", ама сепак и тогаш се исценкав да работам во една продукција која имаше две утрински програми. Работев во позадина- спремање прашања, наоѓање материјали, организација на гости. Се волонтерски, никогаш не ме платија за ништо, ама не ми сметаше тоа. Ми беше уживање, а за уживање се плаќа, не се бива плаќан. 

После факултет пак патот ме однесе до телевизијата. Мала беше и локална, ама јас работев со голем ентузијазам. Се дур не дојдов во Норвешка, бев во телевизија. 4 година средно економско и bachelor на економски, а сепак еден ден работен стаж како економист не бидна. Кога ја земав првата плата си помислив „ Не ми се верува дека ме плаќаат да го правам ова„. Ми беше уживање. Два пати во неделата утринска програма, секојдневно снимање на прилози за вести, емисија за коктели, водител на државно првенство за бармени и дел од водители на директен пренос за обид на рушење Гинисов рекорд. Многу спомени од сите овие дешавки. 

После некое време почнав да се фрустрирам што идеите не ми беа прифатени, што беше темпото споро и што се стана рутина. Ама не барав ново. Очигледно не ни бев некој капацитет и талент па да ме повлечат во поголема телевизија. :D Не знам...ама на сред сето ова се исселив од Македонија. После 3 и кусур години во телевизија, се спакував во една кутија и тргнав во правец на непознатото. Знаев дека ќе ми фали телевизијата. Долго време од Норвешка секој ден ми почнуваше со исчитување на сите вести на нет. Пуста професионална деформација. 

Инаку во првата година во Осло успеав да работам во една студентска online телевизија. Кога ја добив повторно камерата пред лице беше неописливо чувство на „Love, love, love" :) После станав престара за да бидам во студентска телевизија...ех живот, помлади не стануваме.. Од тогаш па до денеска, биднаа само уште неколку дадени видео интевјуа, неколку напишани и објавени текстови во норвешки весници и неколку објавени во македонски весници. Ми недостига да пишувам и да бидам дел од тој свет, па еве вака преку блог ги ја гаснам сопствената жед за пишување.

Klassekampen: Helt ok å være norsk-ish

Vårt land- Verdidebatt

А, сега дур бевме на одмор, ми се јави една другарка, инаку бивша колешка од телевизија да ме праша дали имам време да и одговорам на неколку прашања на Viber. Во фаза на правење прилог за иселување па и одговара да има изјава и од една, ваква ко мене „отидена„. „Нема гајле„ и викам и пеперутки одма ми заигруваат во стомак. Таква е магијата на камерата, па дури и кога се снима преку Viber. :D 

******************************* 

И еве ме сега на некоја недела од уште едно пакување на кутија и првец кон непознатото. Минатиот пат во Скопје немав баш што да изгубам. Млада и надежна и без обврски. Сега малку поинаку стојат работите. Нит сум млада, а следствено на тоа не сум ни надежна, а имам и те кaко обврски и те какви трошоци. Ама благодарна сум што сум тука и што можам да си го дозволам луксузот да дадам отказ од работата која веќе не ме исполнува, а при тоа да немам никаков план што после. Кој знае каде ќе завршам. Ниту знам за што ме бива, ниту знам што сакам. Утвари знам што сакам, ама... 

*******************************

Со големата женска фатени за рака одиме да ја земеме малата женска од градинка. Патот ем тесен ем лизгав. „Пушти ми ја раката, ако паднам јас, ќе паднеш и ти„ и викам. „ Не, туку обратно„- ми возвраќа таа. „Ако ти паѓаш, јас ќе те задржам„. Колку многу мудри размислувања излегуваат од таа мала глава. Благослов е и среќа што имам кој да ме фати, ако почнам да паѓам.