Како дете имав ептен желба да ми фали нешто. Сакав да носам протеза на заби, наочари, а богами и гипс на рака/нога. Кога сега го размислувам малку подлабоко ваквото детско мислење, си викам, сигурно побудите биле малку посериозни од што на прва изгледаат. Сигурно сум сакала да сум поразлична од повеќето, сум сакала да се двојам и да имам само за мене карактеристична нишка што ќе ме направи препознатлива. За моја несреќа, цело детство го поминав без некои сериозни повреди. Се се сведуваше на гребаници и по некоја настинка.
*******
Зимно време во основно одевмо многу на лизгалиште. Под Кале беше. Баш пред некоја година прашував дали уште постои. Не постоело одамна ми рекоа. А, јас па си имам мнооогу убави спомени од таму. Најчесто добивавме гратиси за влез, па само лизгалките требаше да се платат 100че. На полугодие, ако ти се сите 5ки во книшка, ги изнајмувавме лизгалките за 50че. Така во мое време се мотивираше младината да учи, со попуст за изнајмување лизгалки и подарок книга на крај на година. Немаше Iphone ниту Ipad како награда. Него да се вратам на муабетот за лизгалиште. Не бев нешто посебно добра на лизгалки. Прво ќе удрев неколку круга држејќи се на оградата, па после ќе се охрабрев да лизгам самостојно. Ептен беше филм. Силна музика во позадина и врворница од луѓе на лизгалки. Некогаш беше до толку полно што едвај да лизгавме, ама не беше проблем. За дружбата бевме отидени, не за лизгањето.
Кога се преселив во Норвешка и го увидов благодетот на бесплатни и отворени лизгалишта едно 4месеци во годината, ми се јави желбата пак да лизгам. Згора на тоа се наоѓаа и лизгалки за ефтини цени, па се опремив со едни ко за уметничко лизгање и правец лизгалиште. Ама тука па да ти е срам да се држиш на оградата. 4-годишњаци лизгаа дааалеку постабилно од мене. После некое време станував се поопуштена и лизгав ок. Не добро, ама ок и тоа ми беше доволно добро достигнување. Ама се преселивме на друго место каде немаше лизгалиште во населба па ретко се одлучував наменски да одам до лизгалиште. Па се преселивме на трето место исто без лизгалиште во населба, па пак слабо од лизгањето. На крај кога се преселивме во сегашнава населба, лизгалиштето дојде на 10мин пешки, ама па трудна бев и пак ништо од лизгање таа зима. Ама затоа зимава ја планирав за лизгање. За скијање ги планирам едно 6 зими по ред ама никако да се скија.
Ноември беше доста топол. Тек во средина на декември почна убаво да заладува и да се задржува снег и минуси, па почнаа да ги спремаат лизгалиштата. Ама ние теравме одмор на топли краеви, па дојдоа Нови години, родендени, Бадник, Божиќ и никако да да се организираме. Се до неделата. Тогаш се закренавме со големата да лизгаме. Отидовме рано и немаше буквално никој. Мераци. Застанувањето на лизгалки беше како и секогаш- возбуда измешана со страв. Овој пат немам ограда да се држам. Мали лизнувања со стегнато тело, ама интересно е, убаво ми е што сум токму на лизгалиште со големата женска. Се смееме, се сликаме и снимаме, се глупираме, играме брканица и уживаме. И оп од нигде никаде, една нога се зализгува, другата го следи трендот на првата и веќе во следниот момент моето незмиско тело се молскавична брзина се движи во правец кон мразот, прво десната рака, па остатокот од телото, а помеѓу сето ова слушам едно "крц". Прво ми удира мајчинскиот инстинкт и почнувам да ја тешам големата дека сум ок и нека не е ништо страшно. Со левата рака ја гушкам, а зад грб пробувам да ја испитам функционалноста на седната. Ок ми изгледа, боли де, ама не премногу. Се спакувавме и отидовме дома. Со секоја измината минута болеше се повеке и ја движев се помалку. Ништо, ќе одам на дежурен.
Одење на дежурен е авантура. Единствено што со сигурност се знае е дека ќе чекаш бар неколку саати. Искусните си доаѓаа со кеса банани и книги во рака. Јас едвај да ми текна вода да си земам. Прво чекав да ме прими рецепционерката, па чекав да ме викне докторката, па чекав пред ординација на докторката, па чекав на шалтер на ренген, па чекав пред ренген, па чекав после ренген, па чекав на шалтер за итни случаи, па чекав во чекална за итни случаи и на крај чекав пред ординација на лекар за итни случаи.
Секаде тивко и мирно. Изгледа на никој не му се брза. Ама мене ми се брза богами. Дома ме чека едно мало 8-месечно црвче на кое му требам. Ќе си седиш и ќе си чекаш, друго и онака не ти преостанува. После 5ч бев пуштена дома со врвка околу рака. Изгледа поминав најлесно што може, со домашно лекување, иако ренгенот покажа скршеница на лактот.
*******
Наочари носам посеќе од 15години. Само за пред компјутер и кога гледам телевизија де, ама за овие две намени ми се неопходни. Читање нешто на далечина не бива..дури и луѓе по улица не ги познавам ако се на подалеку, ама наочарите се мнооогу ретко ставени кога сум надвор. Забиве плачат за протеза доооолги години, ама стара сум веќе да имам железа во уста.
*******
Ееее.. која фраерка ќе бев врвкава да ја носев у основно. Ќе фрчеа потписи, ќе ме прашуваа што се десило, ќе бев популарна. Сега само сите ме жалат. А, и јас си се жалам по малце. 2 недели од кога се вратив на работа после трудничко. Имав планови конечно после скоро 2 години да работам во канцеларија. Немав никакви планови на боледување да идам. Ама, ете тоа ми е кога не знам што посакувам... Арно што и технологијава дозволува функција преку која јас зборувам, а таа пишува, инаку ништо од текстов. Кој тоа таму горе се уште се сеќава на желбите на едно детиште по име Славица, која нема појма што уствари посакува?! Ако ги чуваат списоците со желби, љубезно ги замолувам да ги ревидираат. Други попрактични желби имаа оваа 35-годишна Славица...
