Често ми се случува да мислам на некои рандом луѓе од основно, комшии, роднини кои со години не сум ги ни видела, ниту пак знам што им се дешава во животот. Си викам, ваљда и на мене вака некој помислува без јас да знам. И исто толку пати сум помислила на некој што го гледам, што фино изгледа, види јакната колку и е добра или што убави чизми. И почнав на мислите глас да им давам. Првиот пат видов една девојка со прекрасен црвен капут со везени цветни мотиви на грбот. И застанав до неа и и реков „ Сакав само да ти кажам дека капутот ти е прекрасен„. Ме погледна зачудено и малку изненадено. После неколку секунди ми се насмевна и ми кажа фала. И продолжив да кажувам. На колешката со убав џемпер, на девојката со чизмите, на жената со ташната. Некој нема да ме слушне занесен во својот свет, некој нема да стигнам да го видам дали ќе изреагира зошто е брзо разминувањето, ама има и некои со кои ќе поделам секунда- две со поврзани погледи. Ако бар на некој му предизвикам убави чувства, ќе ми е мило. А мене ми е убаво што им кажувам, па сеедно се исплати...
Ги има толку многу што не кажуваат. Абе ќе и се свиѓа сликата, ама like нема да стисне, ниту пак ќе каже нешто убаво кога зборуваме. И не, не ми е до like- от него до горчината до душата што и е. Не е дека имаш доделено број на убави зборови, па треба да си ги штедиш за цел живот да ти траат. Не се трошат. Ги има на претек, ама само во убавата душа.
Јас па сум ужасна за примање комплименти. Ми го пофалија изгледот на работа, а јас во следната секунда „Немам социјален живот, па само за на работа можам да се дотерам„. Ми го пофалија еднаш фустанот на забава. Јас, побрзав да кажам дека 10евра ми е купен. Ама се трудам ептен. Еве завчера ми го пофалија ланчето, а јас се задржав себеси и срамежливо кажав само „Фала„.
Учам и јас..
