Малава голема женска го имаше третиот ден во школо. Во 14ч требаше да ја земеме, а претходно испланиравме една шетња по продавници за да се докупат последните поклони за пред пат. На google maps најдов еден друг пат по кој можевме побрзо да стигнеме до школо од трговскиот. Тргнавме и одевме, и одевме и одевме. Пресметката на Google беше дека за 40минути ќе стигнеме. Релацијата вака едноставна ми се чинеше. После 20минути што да видам, треба да се качиме на мост над улицата. Три пара стрмни скали со по 30 скалила. Хорор...ние со количка и малата женска во кенгур. Се врткам и се премислувам..касно е да се враќаме назад пешки, а уште па пострашно да продолжиме по патот. Наеднаш ладен млаз пот ми го обвива телото... се врткам и барам решение, а не го гледам. Ништо, ќе барам такси.
Се паркираме со количката до една автобуска станица. Вртам на такси, а они па ме прашуваат за адреса, зошто не застанувале на автобуска станица. WTF!!! Додека се расправам со диспечерката дека немам адреса, ама имам бебе со мене и дека ќе треба седиште за нејзе.. се појавува автобус. Со брзина на светлината се укрцаваме. Нит карта имам нит бутур, ама тоа е помалку битно. Немам ни телефон во школо за да кажам дека ќе каснам. Додека го контактирам повторно Google за телефонски број и вртам веќе стигавме на крајната станица на автобусот. Од таму трчанката да го фатиме следниот автобус кој веќе почнува да се придвижува. Внатре купувам online карти и брцнувам да го земам новчаникот. Го нема на местото каде секогаш го ставам. Паника ме обзема зошто имам документи кои ми требаат за на пат и кои нема шанси да ги извадам повторно ако сега исчезнат. Немам време да барам.. за 3минути сум веќе стигната на станицата додека другите продолжуваат накај дома. Саатот е точно 14. Низ глава ми се вртат какви се не мисли. Каква мајка сум јас, кога на трет ден од школо не стигнува да ја земе ќерката на време. Се обвинувам што лошо сум испланирала, што тргнавме касно накај школо, што баш денеска најдов да одам по непознат пат..се обвинувам за се. Such a failure!
Излегувам од автобусот и почнувам да трчам панично. Не сум трчала добри година и пол. После пораѓај дури и ми е страв да трчам. Се чувствувам толку зар'ѓано што мислам дека ќе се распаднам ако малце побрзо одам, а не па да трчам. Ама сега трчам ли трчам. Ме заболува стомакот, ама пак трчам. Си мислам дека што помалку каснам, толку полесно ќе ми биде да си простам што воопшто се ставив во позиција да каснам. Стигнувам во школскиот двор и забрзано одам накај зградата. Се јавувам дома за да прашам дали се било ок со малата женска. Веќе стигнале и се било ок. „А новчаникот? Во кесата со поклони да не е ?„- прашувам. „Сега да проверам„ - слушам од другата страна на телефонот. „Еве тука е. Еден розев така? Hakuna matata што му пишува?„
Добро е.. таму бил. Додека спуштам пред очи ми доаѓаат Пумба и Тимон со Симба во позадина. Hakuna matata.. it means no worries for the rest of your days, it is our problem-free philosophy... Влегувам во училница каде е веќе почната целодневната настава. Големата женска седи слатко на столчето со лицето потпрено на дланките. Среќа мајкина,.. душава ми се стопли кога ја видов..ми се стрчува во прегратка .. Додека ја гушкам заборавам на целата фрка во последниот саат. Such a medicine.. „Извини што закаснив.„ - и кажувам. „Не знаев дека касниш, ама ми кажа учителката. Ако, јас бев на целодневна„ - ми враќа.. Hakuna matata...
