во епизодата „Пат„

Веќе неколку недели на работа се подспомнуваше вирусот. Кога и некој да се закашлаше одма му препишувавме корона дијагноза. Па, се смеевме. После почнаа да се јавуваат први случаи на заразени пациенти. Пак се смеевме. Почнуваа полека да затвараат граници. Тогаш јас единствено за што се секирав беше да не не можеме да отидеме на планираниот одмор на Мајорка во април. После неколку дена јавивија дека од следниот ден се затворени градинките и училиштата. Наеднаш скроз друга атмосфера на работа. Сите од далеку само се поздравуваме. Никој кај никого не му се доближува. Комуницираме само преку Teams. Од време на време само некој ќе стане и ќе отиде да си ги премачка рацете со антибактериски крем. Следниот ден веќе сите почнуваме да работиме од дома.

Првите неколку недели некако и убаво на душата. 8часа на работа, ама сепак цел ден со неа. Ми трча низ соба, скока, се превртува, игра, пее, бара нешто и не наоѓа, па се жали и плаче. Следниот миг веќе се смее, ми раскажува нешто и доаѓа до мојата работна маса само за да ме бацне. Убавини. Работам, а ја слушам што мудрости смислува и се смеам. Си велам, благословена сум што ја задржав работата и што можам да работам од дома, да работам, а сепак да ја гледам цел ден. Некако ми изгледа како и на нејзе да и годи целата работа. Си наоѓа сама занимации, по цели денови сади и пресадува цвеќиња во двор, прави торти од кал, песок и креди и се растрчува на сите страни. За градинка не прашува нешто посебно. Зафатена е со следење мравки низ трева и бегање од пчели.

Сѐ некако е поедноставно, денот е мирен и сталожен. Утрото од кревет, миење заби и одма сум веќе на работа. Нема будење по пола саат, нема бунење дека мора да измие заби, нема тегнење за облекување, нема молење да јаде и нема брзинско носење во градинка и трчање до трамвај.  Кога ќе завршам со работа, само ќе го затворам компјутерот, и веќе сум дома, со неа и слободна да правам што сакам. Нема чекање трамваи, гужвање со луѓе, секирање дали ќе стигнам на време да ја земам од градинка, па и трчање кон градинка. Нема бркање низ градинка, нема убедување да се облече и нема молење да си одиме дома. Нема ниту брзање да се стигне часот по гимнастика, ниту пак пливањето. Секој ден стигнуваат пораки за откажани дешавки. Бришам од календар полагања, стоматолог, трчање штафета. Сѐ е на статус кво. Многу работи нема и некако мир во глава ми е.

После неколку недели работење во тренерки почнувам да чувствувам потреба да изгледам како човек. Станувам како претходно во 6.30, вежбам, па се туширам. Се шминкам, ја пеглам косата и се облекувам. Убаво ми доаѓа и оваа промена. Ќе се средам и некако пријатно се чувствувам со самата себе.

На крајот на април секогаш доаѓа и мојот роденден. Планирано беше да отпатуваме и да го поминеме роденденскиот ден во Виена, а следниот веќе да заминеме за Белград и да одиме на свадба во Панчево неколку дена подоцна. Откажани се летовите, хотелите и плановите. Ништо од планирање. Сѐ е ставено на почек. Ама роденденот не чека, тој дојде. Денот сепак поминува роденденски. Таа ме разнежнува со гушкања и бакнежи, ми прави торти од земја и ми ја пее Happy birthday сто пати. Прославата ја заокружуваме со роденденска фотосесија на плажа. Убаво ми е.

Ама почнува 10. недела како сме сите дома и нешто понува да ме јаде од внатре. Место не ме фаќа, а сепак ми изгледа како да ќе можам да спијам цел ден ако некој ме остави. Да не морам да зборувам, да не морам да објаснувам, да не морам да спремам и да суредувам, никој да не ме бара и никој да не го барам. Толку! Сѐ само се подзакарувам со некој и ‘ржам по дома. Сѐ ми смета. И кога ми помагаат и кога јас морам сѐ да правам, па дури и кога тие нешто прават. Таа како секогаш, се вртка околу мене, ми дава и ми бара работи. Колку и што ја сакам, си помислувам дека еден ден мир е лекот за мојава растревожена душа. Откако ми прелетува мислата, во глава доаѓа една друга прекорувачка мисла. Се чувствувам дека сум најлошата мајка на свет што сакам одмор од неа кога таа со таква радост го дочекува секој 16ч кога завршувам со работа. Сафра ме фаќа...

Треба да земам некои документи од работа, ама некако шубе ми е да користам трамвај. Го качувам точакот и го фаќам патот додека таа легнува да спие. Ветрот некако оштар ама пријатно ме разладува. На почетокот брзам, ама кога стигнав покрај морето, малку ја намалувам брзината и уживам во тишината и во помислата дека сум сама. Ми годи прошетката. Иако сме секој ден излезени, не се чувствувам како да правиме нешто друго освен што сме дома. Оваа прошетка ми го раздвижува и растерува немирот. Ме ослободува од некоја напнатост за која не сум ни свесна дека ја имам.

Цел април беше планиран да го шетаме. Прво пропадна Австрија и Србија. После пропадна и одморот во Шпанија. Ова е втор пат да ни пропаѓа веќе букиран одмор на Мајорка. За трет пат не верувам дека ќе се осудиме да букираме. Нејсе, не се оди со глава во ѕид.. Ама авио компанииве, гледам почнале со летови. Уште и најавуваат поволности за менување датум на патување. Ние во октомври обично го фаќаме патот до првата дома.. За вечерва имаме план да планираме.

во епизодата "Роденден„

Јас се доживувам себеси како еден доста голем зависник од Facebook. Старомодна сум.. немам ни Twitter ниту Instagram, а камо ли Tik tok и Zoom. Јас сум на Facebook заглавена некаде од 2008 година и никако не го мењам. Порано сум пишувала статуси по сто пати на ден. Вака од оваа временска дистанца си чудам што воопшто сум мислела кога сум пишувала статус- "Ќе одам да гледам утакмица"? Сум сакала лајк да ќарам ли, сум сакала ли да се пофалам?! Кој знае што сум мислела и сакала, ама знам дека од секогаш ми изгледале безвеза некои масовни дешавки Facebook, како на пример постирање на јајца за Велигден. Оддеднаш сите стануваат верници, па се расфрлаат честитки и се зборува за Бога. Ееее... тие таквите верници не ни знаат дека една од 10те Божји заповеди е „ Не споменувај го името на Господа, твојот Бог, напразно„. Токму тоа е  ваквото споменување на Господ, напразно, толку празно што попразно не може да биде. Воглавно сите такви глупирања кои се превземаат од широките народни маси ми се крајно иритирачки. Ко кога сите наеднаш станаа заинтересирани за баскет кога влеговме во полуфинале на Европско. Па се пишуваа мотивирачки статуси, па стручни тактики и совети за Марин, чиниш најстраствените навивачи, а тие кутрите не знаат ни како се викаат оние од првата петторка. Ист муабет беше и за ракометот следната година.

Туку да се вратам на муабетот за Велигден. Годинава пак со сите овие забрани и полузабрани, мерки за претпазливост и непријатни вести, шаренилото на бои кои го преплави Facebook за Велигден ми се виде како симпатична промена. Оддеднаш не ми беше воопшто lame да гледам какви им испаднале боите, какви треви користеле за фарбање во холахопки, дали биле квалитетни лушпите на годинешниот кромид ниту пак капсулите дали направиле бисерен шмек на фарбата. Се супер ми беше. И честитањето, и споменувањето на Господ и корпите со фарбани јајца, се комплет. Една позитивна промена на News feed што претходно одеше од корона вирус, преку coronavirus до koronavirus. Саде вести за корона. И кога тој News feed се замени со еден друг кој изобилуваше со бои, едноставен е одговорот кој повеќе ми се свиде.

А, мојот роденден една година се падна да биде на сам ден Велигден. Славев дома со друштво пред одење во црква, па мајка ми спремаше и посни јадења за гостите што постат. Годинава роденденот ми беше скоро една недела после Велигден. Мојата најмила цела недела ги броеше деновите до мојот роденден. Со таа мисла легнуваше и тоа и беше првата реченица кога ќе се разбудеше. Се криеше во соба да ми направи честитка, па доаѓаше до мене да ми каже дека ми направила и да ми ја покаже од надворешна страна. Па, ми кажуваше дека отишле да купат подарок за мене, ама дека не нашле во продавницата, ама дека ќе купеле. Среќа мајкина, душа невина.

Утрото на роденденот ги слушнав како шушкаат и се спремаат да ме "разбудат". Лежев и чекав да ме разбуди зошто планот нејзин беше следен- Јас ќе спијам, таа ќе ме разбуди со бакнежи и јас ќе морам да погледнам под перница за да го најдам подарокот кој таа ми го спремила. Чекав и ме разбуди со бакнеж. Убавини...душа преполна. Во текот на денот ми направи една торта од кал украсена со гребаници од креди во боја и една торта од песок украсена со црни камења и школки. Happy birthday ми ја пееше бар 4 пати. Љубов мајкина.

Роденденот го прославивме со луда фотосесија во двор, обид за дување свеќи исто во двор, па преместување дома за дување свеќи и сечење торта,а завршивме со априлско сончање на плажа. Рифот од звучките на 10тината тијнеџери кои се фрлаа во море беше дополна на роденденскиот ден.

А, првичниот план беше роденденот да го прославиме во Виена, па да продолжиме во Србија на свадба во Панчево. Не бидна ниту едното нуту другото. Останавме заглавени дома. Ниту некој викнав за роденден, ниту некој (освен таа и тој) во живо ми честиташе. Добив честитки на Facebook, добив честитања на Skype, добив смс, добив пеења на Viber, а добив и видео компилација. Некои ме изненадиjа пријатно со напорот што го вложија, од други пак се изненадив непријатно што едвај онака ко ус пат ми честитаа. Нејсе, живот.

Cheese cake-от реков со недели ќе го јадеме. Еве денеска, еден ден после роденден гледам дека уште една четвртина останала. Тоа е.. ем постара, па и подебела. Важно е да се има суперлативи и да се оди горе, погоре, па и до најгоре ако се мора. Најважно од сѐ е да се напредува во животот, макар и во килажа.