******************
Внука ми и сестра ми беа на гости пред Нова Година. Одејќи на божиќен базар разговаравме за Дедо Мраз. Раскажувавме како Дедо Мраз дојде кај баба и во Скопје пред некоја година за да им даде на сите подароци. Таа беше мала, не ми е ни чудно што не се сеќава. „А од каде дојдоа тие подароци?„- ме прашува. „Подароците ги купи тетка ти и му ги даде на Дедо Мраз за да ви ги даде на вас„. Внука ми ме гледа вџашено „Тетооооо„- викнува. „Што е? Па јас не ја лажам за ништо„- одговарам. И ја уништувам ли магијата на новогодишните подароци ако и ја кажам вистината- дека Дедо Мраз не постои?!
******************
На работа за ручек разговарам со колешка која ми вика дека си купила нова куќа во која ќе има голема спална соба и 2 мали детски соби за синот и ќерката. „Конечно раат да сум„- додава.Другата колешка и вика дека нејзината спална е малечка зошто сака децата да имаат поголеми соби. „Не сакам по дневна да ми расфрлаат играчки„. „Да издржиме уште малце, па ќе се отселат„- го заокружува излагањето. Хммм....јас им викам дека ние сме во иста соба и иако има свој кревет, навечер кога ќе заспие ја земаме во нашиот кревет, заедно да спиеме. Ме погледнуваат двете прашално. „Значи заспива во својот кревет, а вие во спиење ја преместувате во вашиот?„- ме потпрашува зошто очигледно ништо не и е јасно. „Да„-одговарам кратко. „Чудни родители сме нели?!„- ја прашувам. „Да, чудно е„- ми вика. А мојата најмила ноќите кога ќе се подразбуди скоро во сон ќе ми се намевне така слатко и ќе ме гушне и ќе заспие во истиот момент. Душата ми се полни од милина, животот ми се продолжува. А, сега строга ли сум или ја мазам и кога не треба?!
*******************
Спремајќи ручек ми се лизна ножот и сочно се заби во кутриот ми показалец. Викнав несвесно, а таа се стрча накај кујна да види што се случило. И кажувам смирено дека не е ништо страшно и дека само сум се исекла додека го притскам цврсто прстот, а капка крв капнува во лавабо. Ме гледа безнадежно и молежливо ми вика „Па треба да внимаваш мамо„ и веќе во следниот момент се расплакува. Си мислам колку и како тоа нејзе ја погодува и боли иако не е физичка болката која ја чувствува. Исто кога ќе ја искарам, а таа плаче и откако сме се разбрале и смириле со објаснување дека „не ми е убаво во телцето„... душа мајкина... На зафркавање знаеме да ја прашуваме на кого е. Одговара дека е на мама и брзо се надоврзува дека е и на тато. Ја прашувам дали таа мене ме сака. „Да, најмногу на светот„-одговара. „А, зошто?„ - ја прашувам пак. „Не знам зошто те сакам„- едноставно одговара. И нема подобар одговор на тоа прашање. Затоа што љубовта не е рационална ниту со претходна прерачунка, затоа што само се случува. Јадеме интегрален леб, многу зеленчук и овошје затоа што е здраво, одиме во теретана за да се оджуваме во форма, благо се јаде во ограничени количини еднаш во неделата затоа што не е здраво, пиеме многу вода затоа што е важно да е телото доволно хидрирано, читаме книги, гледаме документарци, се образуваме за да бидеме доволни информирани и свесни за опасностите во животот.... Добро е што барем за љубовта не мораме да бараме причини.
Од едни дилеми во 2018 до други во 2019,
Славица Савеска-Кењереш
