во епизодата.. Во Новата година со старата јас.

Јас како најмала, дооолго време бев единствено дете по дома за Нова Година. Татко ми ќе испечеше месо и кикирики, а мајка ми ќе направеше кифлички и руска, а на телевизија ќе се мењаа новогодишните програми од кои ечеа македонски народни песни. Вечерта на Нова година, сестрите ќе се дотераа и ќе отидоа да слават Нова година некаде..појма немам каде, а јас со мајка ми и татко ми секоја година одевме во Малта, зашто големата беше хаос после сестрите. Некогаш ќе завртевме некое оро, а на полноќ татко ми ќе пукнеше ќорци со пушката и јас ќе запалев жижици, па ќе се гушневме и ќе си посакавме среќна Нова година. Дооолги години се смеев и мислев дека е ептен фора ова со Малта, се додека ми стана малце тажно..хаха.. па и јас сакав да славам Нова година со друштво..


Кога ќе и го вратам филмот назад првата Нова година која ја славев со друштво беше далечната 1997, можеби 1998, не ме фаќај за збор за годината. Бев 4то или 5то одделение во основно. Бевме тогаш една банда женски кои не се одвојуваа, па за прв пат добивме дозвола да славиме сите заедно дома кај една „женска„ од бандата и тоа сами. Никој возрасен ни на повидок, сами одговорни за себе и станот. Ух, колку само се чувствувавме важни. Деновите пред Нова година, собравме пари и пазаревме во Веро- смоки, чипсчиња, сокчиња. Петарди набавувавме на црно од пазарче. ;) Се секавам дека имавме една цела голема кутија преполна од тие тиркизните петарди, ама не останаа повеќе од 10 за пукање на 00.00. Ах, деца.. Дури и подароци си купивме, а се сеќавам дури и дека се снимавме на касетофон. Ех, да ми е сега таа касета тука, да чујам макви мудрости се кажале. Памтењето не оди до таму да се сетам што беше идејата со тоа снимање, ама треба ли да има повод кога се има прилика?!

Следната Нова година го проширивме друштвото па славевме кај еден другар, исто од одделение. Годината после му дозволивме влез на уште едно одделение, па изнајмивме кафич и славевме заедно. После доаѓа средно и славења по станови со најмалце 50 луѓе изнабутани во загушливите собички и задолжителното изгасено светло и прегласна музика. Па факултет, со иста шема ко во средно...

Во тој период основно-средно-факултет да ме прашаше кај ќе славам Нова Година, ќе добиеше еден многу прецизен и детањен одговор кај ке идам, со кој ќе бидам, што ќе облечам, кои кондури ќе ги носам, кога малце подпораснав и кој накит ќе го ставам, која боја на шминка... се беше до ситница смислено, испланирано и наредено на кревет да чека до вечерта кога е тооооолку итно и битно да се биде тип/топ!!!

Пред некој ден ме прашува една другарка кај ќе одам за Нова година, а мене па дури тогаш ми светнува дека има уште некој ден од „старава„ година. Ништо од големите планови за славење и лумпување..прошло времето за пијанчење, радосно одбројување 10,9,8... и гушкање со сите на 0. Сум остарела до толку што не ми е ни јасно што има да се слави? Што па е толку посебно што оваа 7цава, ќе се замени со 8ца? I don't get it!

Ве петокот на работа, разговараме со колешките дека сме последен ден на работа во 2017. Нема некоја еуфорија заради тоа, никој никого не прашува кај ќе се оди за 31ви. Шефицата праќа групна порака и ни честита за успешна 2017та, а јас решавам да ја заокружам годината со сладолед на работна маса, додека забрзано го пишувам задоцнетитот извештај.

Годинава за дочек на новата јас ќе одам НИКАДЕ! Таму бев и лани и да ти кажам право мнооооогу убаво си поминав. Ќе направам убаво месо во стилот на татко ми, ќе замесам некои кифлички по рецепт на мајка ми, ќе запалиме камин, а и свеќи низ соба и со млекце во рака ќе читаме приказни пред спиење со мојата најмила. Таа ќе си легне пред 20ч, а ние останатите двајца ќе пуштиме некоја серија, никако филм зошто иначе ќе заспијам. И не ми е ич гајле колку звучам патетично, ама тоа ми е планот за дочек на Новата година... ако ја дочекам будна. ;)

Од старата до новата година,
Славица Савеска-Кењереш

"За мојата НајМила"

Пред некој ден мојата најмила го најде моето 40грамско скриено богатствтво. Сјајното злато кое го носи името смоки. За вистинските смоки зборам, оние од Витаминка со вкус на кикиритки.. јаоооо.. се облизувам само кога ќе со слушнам терминот смоки. Она "со вкус на кикиритки" па скрос ме докрајчува.
Него што ми беше муабетот. Да ..ми ги наоѓа мојата најмила драгоцените смоки и така се радува што почнува да игра и да ги гушка. Никогаш не ги пробала, ама пакетчето и делува ептен примамливо. Сјајно и шарено па уште и шушка. Абе јами..хаха :) Се враќа повторно во ходник кај мене и ми изјавува "Ова мама и тато јучкаат". Лелееее...мене срце ми се стега, а таа се стрчува, радосно ја отвара вратата од шпаиз и ги сместува смоките на полица. Татко и не може да издржи- "Дојди, тато ќе ти даде" и вика. Таа ме погледнува повторно мене и по малку прашално констатира. "Само едно Мила пјоба". Ух, па каква сум тоа јас мајка си викам во себе и цел свет ми се руши пред мене како кула од карти. Вечерта за да си ја помирам совеста и правам "бомбони" од варено овошје и желатин, а таа си ги лапнува во еден здив и уште додава "Мамо те молам едно сакаш да пjобаш?". И не, не ми треба да пробам ништо, се додека ја гледам нејзе задоволна и насмеана. 

                                           *****
Пред заспивање следи неизбежното гушкање и приказна. Секој ден истата приказна. Секој ден за Снежана. И ми ги мушнува тие нејзини рачиња меки како памук и мазни и нежни како свила, под главата и ме гушнува изговорајќи го најслаткото на свет: "Мамо.." А, јас и возвраќам: "Ти си сонце на мама." Таа пак ми одговара: "Нееее.." и се поднасмевнува ѓаволесто и со таа блага насмевка на лиценцето ангелско заспива. И продолжувам да ја гледам како слатко сонува, а секоја секунда нејзин сон ко мене да ми ги полни батериите и ми дава сила за се.

                                           *****
Завчера фати некоја необјаснива и невообичаена жештина, па ги качивме точаците и правец на плажа. Ама не помина ни 1мин од тргнување и неискусниов возач жестоко го баци асфалтот. Се заврши со подуено, модросано и раскрварено колено, одрана дланка и лакт на рака. Си помислувам- Добро е, изгледа ништо не е скршено и рачунам како ќе се довлечкам до дома. Комшиите дотрчуваат на помош и се нудат тие 300метри до дома да ме префрлат со кола. Мојата најмила седи во седиштето на точак и само ме гледа. Ништо не кажува и од нигде никаде почнува да плаче. Уплашено и неутешливо плаче додека јас ја гушкам и и кажувам дека ништо не ми е. Ама не престанува...плаче ли плаче. Откако фрката помина, вечерта почнува да го враќа филмот од денот- " Мама падна точакот. Не сака мама точак вози, сака со кола да оди. Мила плачеше". "Зошто плачеше Мила"- ја прашувам. "Секијаше дека мама ја боли". Не, не ме боли ништо, ама баш ништо. Душа ми грее, а очи се полнат со солзи радосници.

                                            *****
И ја оставам секој ден во градинка, таа ме гушнува пред да си заминам на работа и радосно мафнува со рачето додека ги покажува на мегдан тие нејзини запчиња бисерни. A, јас се навраќам повторно и повторно на таа слика и си мислам колку сум среќна што ја имам токму неа, колку сум среќна да бидам нејзина мајка и како сум заслужила толкава среќа да ме исполнува секој ден повторно и повторно. Само среќа и радост и неописливо чувство на исполнетост, како да ништо пред неа и да не се случило, не било важно и неопходно, како да бил некој живот безмалку празен и чуден на некоја друга јас. Зошто денеска јас сум МАЈКАТА НА МИЛА и единствено тој мој успех е вреден за споменување.

Мајката на Мила