Мирисот на дома

Утро, ран ноевмри, но сепак -2 степени и полузамрзнати лисја низ паркот. Се симнувам од трамвај и наеднаш ме удира еден бран ладен воздух со мирис на дома. Мириса на мојата прва дома на денот кога татко ми слави именден. Оној прв бран на мирис на темјан што се шири низ собата додека попот пее над лепчето украсено со крст и топчиња што формираат цветови. Назад сум баш во тој момент...20 години назад во времето..само ние петторица собрани околу трпезариската маса покриена со свежо испеглан бел чаршав и шише црно Тиквечко одзгора. Некој чуден мир владее во тој момент. Некое чувство на спокој се населува во душата. Тишина, па продорен глас на попот.. длабок баритон. На крајот татко ми ги набројува сите во фамилијата. Мајка ми му суфлира од страна кој е следен по ред. Прво се кажува себеси како најстар, а на крај доаѓам јас- најмалата. А, редот расте ли расте низ годините. Тогаш петтмина, сега токму 15. Но, 15 во ред и во мисла. Сега тие таму, ние ваму...нецелосно друштво покрај трпезариската маса. Живот..